14 december 2009

Anno 2009: scheiding religie en staat

De redenering dat het debat over de scheiding van religie en staat achterhaald, zelfs 19de eeuws is, is fout.

In de discussie die ontstaan is naar aanleiding van een wetsvoorstel over de striktere scheiding tussen kerk en staat, dat verschillende jaren geleden werd ingediend, wordt voorbijgegaan aan de kern van de zaak, namelijk de neutraliteit van de staat.

Er wordt geschermd met woorden als onverdraagzaam in een debat waar juist voor meer verdraagzaamheid en openheid wordt gepleit.

Erg consequent is het al evenmin, want waar het voor symbolen die verwijzen naar de christelijke godsdienst een belachelijk en achterhaald debat lijkt, is het voor andere religieuze symbolen dan weer zo belangrijk, als we sommige stemmen mogen geloven.

Maar achter de symbolendiscussie schuilt een discussie die veel fundamenteler is: jaren nadat onze maatschappij en de politiek de verzuiling achter zich gelaten zouden hebben, nadat de zuilen en levensbeschouwelijke instellingen omgevormd verklaard werden tot dienstverlenende organisaties, is de verzuiling in Vlaanderen nog steeds een werkelijkheid waaraan niet te ontkomen valt.

En in de praktijk blijkt van ont-ideologisering en het primaat van de politiek weinig in huis gekomen te zijn.

Er zijn vandaag immers nog steeds verzorgingsinstellingen die de wet op euthanasie weigeren toe te passen. De wet op euthanasie is nochtans al van kracht sinds 16 mei 2002.

De abortuswet is van kracht sinds 3 april 1990, en toch moet de plaatselijke overheid van Mechelen, een centrum voor zwangerschapsonderbreking oprichten omdat in de plaatselijke ziekenhuizen, caritas ziekenhuizen, zwangerschapsonderbrekingen om niet-medische redenen niet worden toegestaan.

Ik ben trots in een land te leven waar de wetgever de vrijheid geeft aan mensen om zelf te beslissen hoe zij omgaan met hun levenseinde. Ik ben fier dat vrouwen in België de vrijheid hebben om zelf te beslissen hoe zij omgaan met een ongewenste zwangerschap.

Het is dan ook een teken van onverdraagzaamheid dat men vanuit een religieuze overtuiging, mensen deze vrijheden ontzegt.

Indien het debat inderdaad achterhaald zou zijn, betekent dit dat in een rechtstaat iedereen zich aan de rechtsregels houdt. Dan zou de kans onbestaande zijn, dat iemand die ongeneeslijk ziek is en pijn lijdt in een ziekenhuis te horen krijgt dat de vrijheid zelf te beslissen hoe hij of zij omgaat met het einde van zijn of haar leven, daar niet geldt.

Alleen is de realiteit spijtig genoeg anders.

Het tart inderdaad alle verbeelding dat in de 21e eeuw, bepaalde instellingen, die daarenboven betaald worden door de staat, lees de belastingbetaler, weigeren de wetten die door een democratische meerderheid werden goedgekeurd toe te passen vanuit een religieuze overtuiging.

Ik ben niet gelovig, maar heb respect voor mensen die geloven, welke religie zij ook aanhangen. Iedereen moet de vrijheid krijgen aan zijn overtuiging uitdrukking te geven, zonder deze op te dringen aan iemand anders. Een staat die een duidelijke scheiding van religie en staat aanhangt moet hierover waken en zelf in alle geledingen met een publieke functie de neutraliteit ten opzichte van alle levensbeschouwelijke overtuigingen vooropstellen.

Het is dan ook bijzonder jammer dat anno 2009 op een populistische manier een karikatuur gemaakt wordt van een wetsvoorstel dat tot doel heeft de discussie over levensbeschouwing en maatschappij te voeren, met als enig doel de mogelijkheid tot discussie in de kiem te smoren. Voor mij is het voorstel dat voorligt het beginpunt van een open discussie. Willen de bestrijders van het voorstel deze discussie aangaan? Of is het hen enkel te doen om de controverse?

Reageer:
  1. Naam*
  2. E-mail*
  3. Bericht*